Już jako uczeń czułem, że moja pani od matematyki nie trafia do mojej głowy, choćby nie wiem jak się starała. W moim akurat przypadku to i mój świętej pamięci tata też nie dał rady ze mną. Chociaż tym razem mam alibi ponieważ jego cierpliwość była z gatunku: “nie wiesz? Jak nie wiesz? Jak można tego nie wiedzieć? Wracając do szkoły. W szkole wiadomo, za dużo uczniów w klasie, za mało czasu, niekompetencja tej pani czasem, odwołane lekcje, patowa sytuacja, słowem zły system.
Teraz jestem rodzicem i widzę, że jest chyba nawet jeszcze gorzej. I niejednokrotnie dopiero teraz nadrabiam pewne rzeczy, które powinny być nauczone, wyliczone, rozpoznane, załatwione w szkole. Bo według mnie, to czego szkoła nie robi a powinna, to odkryć we mnie jedną, dwie, trzy umiejętności, w których czuję się dobry i czuję się dobrze robiąc je. Jakieś hobby, jakieś umiejętności, jakiś zakres wiedzy, jakiś talent, jakiś – użyjmy tego słowa – SKILL, który jest mój i na którym mógłbym oprzeć – czemu nie – nawet moje życie zawodowe, moje źródło dochodu.